Εικόνες σελίδας
PDF
Ηλεκτρ. έκδοση

p. 124. Αξίοχε, τί ταύτα; πού τα πρόσθεν αυχήματα; Εd. Tyr. ν. 940.

ώ θεών μαντεύματα ίν' έστε; and Ib. 946.

τα σέμν' ίν' ήκει του θεού μαντεύματα; m 'Aλλά δη των παίδων ένεκα β.] Here αλλά δή, like the Latin at enim, may be translated: But perhaps you will say that. It is used for the purpose of refuting an objection by anticipation. Republ. X. p. 600. Α. αλλά δη ει μή δημοσία, ιδία τισιν ηγεμών παιδείας αυτός ζών λέγεται "Ομηρος γενέσθαι. Protag. p. 338. C. αλλά δή βελτίονα ημών αιρήσεσθε. Compare, too, Crito, c. VΙΙΙ. near the end.

2 ίνα και τούτό σου απολαύσωσιν;] The verb απολαύειν, which is properly said of enjoying things good and pleasant, is often employed with Attic ειρωνεία in a bad sense. Legg. p. 910. Β. και πάσα ούτως ή πόλις απολαύη των ασεβών τρόπον τινά δικαίως. Lucian. Dialog. Deor. X. Sol. τοιαύτα απολαύσονται των Διός ερώτων. Μercur. Σιώπα, ώ "Ηλιε, μή τι κακόν απολαύσης των λόγων.

Ο αυτού] That is, At Athens.-Immediately afterwards θρέψονται και παιδεύσονται are to be taken passively. Compare Matth. § 494.

P πότερον εάν είς Θ.] The reader might possibly have expected some conjunction of an adversative kind, along with the πότερον; and Eusebius, who quotes the passage, does actually read πότερον δέ. But sentences placed in strong opposition are often without any particle to indicate it, the opposition being thus even more forcibly brought out. On the words εί τι όφελος, see c. V. note (m).

XVI. προ του δικαίου] See Apol. Socr. c. XVI. note (6). A little further on, ταύτα πάντα απολογήσασθαι is to bring all these things forward in your defence. The accusative is governed by the idea of saying or alleging, which is involved in απολογήσασθαι.

και ούτε γάρ ενθάδε] That is, in this life.
ταύτα πράττοντι] What Crito has proposed to you.

4 άμεινον είναι άμεινον είναι is constantly used instead of αγαθόν είναι. Compare Apolog. Socr. C. ΙΙ., near the end. Phedo, p. 115. A. Gorg. p. 468. B. D. Republ. ΙΙΙ. p. 410. D. But since the comparative äpeivov is frequently used in thi

manner, ουδε δικαιότερον ουδέ οσιώτερον is also added by a kind of attraction. The sense is: Neither in the judgment of yourself, or of any of your friends, does it appear desirable, so far as this life is concerned, or consistent with justice and piety, to do what Crito recommends; nor will it be the better for you in another world.

e állà vũv uév] That is, But, as the matter now stands, if you do not comply with the suggestions of Crito, you will quit life an injured man.

XVII. a ori éyòs corã år.] The Corybantes were priests of the Mother of the Gods in Phrygia, and they leaped and danced under the influence of the divinity. Their wild and enthusiastic worship was attended with the clash of cymbals, and the din of horns and of drums. Hence the verb kopußavrıậv, to be affected with ringing and humming noises in the ears or head: the malady itself being called Kopusavrlaguós. Plato could hardly have selected a more powerful and expressive metaphor, to indicate the earnestness and iterancy of the supernatural monitor within. The use of ήχή for ήχος is an Attic peculiarity. βομβείν is a verb evidently formed by the process of onomatopeia, to buzz or hum. The voice of the laws is ever ringing in his ears. Compare Synesius Epist. 123. εμβομβεί μου ταϊς ακοαίς η θαυμαστή σου των σοφών λόγων ηχώ.-A little further on ίσθι μάτην έρείς is used as in Apolog. Socr. c. V. ευ μέντοι ίστε, πάσαν υμίν την αλήθειαν έρώ. Ιbid. c. ΧVΙΙ. ταύτα γάρ κελεύει-, ευ ίστε.

b εάν τι λέγης παρά ταύτα] The preposition παρά has here the force of contra. So Phædr. p. 107. A. oőkovy zywye éxw παρά ταύτα άλλο τι λέγειν. Phedo, p. 80. Β. έχoμέν τι παρά ταύτα άλλο λέγειν. .

ταύτη ο θεός υφηγείται] Both this Dialogue and the Apology are appropriately and impressively closed by a humble and reverential acknowledgment of the Divine Being. Compare Apol. XXXIII. end. οπότεροι δε ήμών έρχονται επί άμεινον πράγμα, άδηλον παντί πλήν τω θεώ.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ

Φ Α Ι Δ Ω Ν.

Chap. Ι. ΕΧΕΚΡΑΤΗΣ. Αυτός, ώ Φαίδων, παρεγένου: Σωκράτει εκείνη τη ημέρα, ή το φάρμακον έπιεν εν τώ δεσμωτηρίω, ή άλλου του ήκουσας ; ΦΑΙΔΩΝ. Αυτός, ώ Έχέκρατες» ΕΧ. Τί ούν δή έστιν άττα είπεν και ο ανήρ προ του θανάτου και και πώς ετελεύτα; ήδέως γάρ αν ακούσαιμι. και γάρ ούτε των πολιτών Φλιασίων ουδείς πάνυ τι επιχωριάζει τα νύν Αθήναζε, ούτε τις ξένος αφίκται χρόνου συχνού εκείθεν, όςτις αν ημίν σαφές τι άγγείλαι οδός τ' ήνα περί τούτων, πλήνγε δή ότι φάρμακον πιών αποθάνοι. των δε άλλων ουδεν είχε φράζειν. ΦΑΙΔ. Ουδε τα περί της δικής άρα επίθεσθε° ον τρόπον εγένετο; ΕΧ. Ναι, ταύτα μεν ημίν ήγγειλέ τις, και έθαυμάζομέν γε, ότι, πάλαι γενομένης αυτής πολλώ ύστερον και φαίνεται αποθανών. τί ούν ήν τούτο, ώ Φαίδων ; ΦΑΙΔ. Τύχη τις αυτώ, ώ Έχέκρατες, συνέβη έτυχε γαρ τη προτεραία της δίκης ή πρύμναι εστεμμένης του πλοίου, και εις Δήλον Αθηναίοι πέμπουσιν.! ΕΧ. Τούτο δε δή τί έστιν ; ΦΑΙΔ. Τούτό έστι το πλοίον, ώς φασιν Αθηναίοι, εν ώ Θησεύς τη ποτε εις Κρήτης τους δις επτά εκείνους ώχετο άγων και έσωσέ τε και αυτός εσώθη. τω ουν Απόλλωνι εύξαντο, ώς λέγεται, τότε, ει σωθείεν, εκάστου έτους θεωρίαν απάξειν εις Δήλον" ήν δή αεί και νύν έτι° εξ εκείνου κατ' ενιαυτόν τω θεώ πέμπουσιν. επειδάν ούν άρξωνταιΡ της θεωρίας, νόμος εστίν αυτοίς εν τω χρόνω τούτω καθαρεύειν την πόλιν και δημοσία μηδένα αποκτιννύναι, πριν αν εις Δηλόν τε αφίκηται το πολοίον και πάλιν δεύρος τούτο δ' ενίοτε εν πολλών χρόνω γίγνεται, όταν τύχωσιν άνεμοι απολαβόντες αυτούς. Η αρχή δ' έστι της θεωρίας, επειδάν ο ιερεύς του Απόλλωνος στέψη την πρύμναν του πλοίου τούτο δ' έτυχεν, ώςπερ λέγω, τη προτεραία της δίκης γεγονός. διά ταύτα και πολύς χρόνος εγένετο τω Σωκράτει εν τώ δεσμωτηρίω ο μεταξύ της δίκης τε και του θανάτου.

ΙΙ. ΕΧ. Τί δε δή τα περί αυτόν τον θάνατον, ώ Φαίδων; τί ήν τα λεχθέντα και πραχθέντα, και τίνες οι παραγενόμενοι των επιτηδείων των ανδρί; ή ουκ είων οι άρχοντες και παρεϊναι, άλλ' έρημος ετελεύτα φίλων ; ΦΑΙΔ. Ουδαμώς, αλλά παρήσάν τινες,

και πολλοί γε.5 EX. Ταύτα δή πάντα προθυμήθητι ως σαφέστατα ημίν απαγγείλαι, ει μή τίς σοι ασχολία τυγχάνει ούσα. ΦΑΙΔ. Αλλά σχολάζω γε, και πειράσομαι υμίν διηγήσασθαι και γάρ το μεμνήσθαι Σωκράτους και αυτόν λέγοντα και άλλου ακούοντα έμοιγε αεί πάντων ήδιστον. ΕΧ. Αλλά μήν, ώ Φαίδων, και τους ακουσομένους γε τοιούτους ετέρους έχεις. αλλά πειρώ ως άν δύνη ακριβέστατα διελθείν πάντα. ΦΑΙΔ. Και μην έγωγε θαυμάσια έπαθον παραγενόμενος, ούτε γάρ ώς θανάτω παρόντα με

άνδρός επιτηδείου έλεος ειςήει.1 ευδαίμων γάρ μοι ° ανήρ εφαίνετο, ώ Έχέκρατες, και του τρόπου και των λόγων, ως αδεώς και γενναίως f ετελεύτα, ώςτ' έμοια εκείνον παρίστασθαι μηδ' εις "Αιδου ιόντα άνευ θείας μοίρας ιέναι, αλλά κακείσε αφικόμενον εύ πράξεις, είπερ τις πώποτε και άλλος. διά δη ταύτα ουδέν πάνυ μοι ελεεινόν ειςήει, ως εικός αν δόξειεν είναι παρόντι πένθει.» ούτε αν ηδονή ως έν φιλοσοφία ημών όντων, ώςπερ είώθειμεν, και γάρ οι λόγοι τοιουτοί τινες και ήσαν· αλλ' άτεχνώς άτοπόν τί μοι πάθος παρών και τις αήθης κράσις από τε της ηδονής συγκεκραμένη ομού και από της λύπης, ενθυμουμένω, ότι αυτίκα εκείνος έμελλε τελευτάν. και πάντες οι παρόντες σχεδόν τι ούτω διεκείμεθα, ότε μεν γελώντες. ενίοτε δε δακρύοντες, εις δε ημών και διαφερόντως, Απολλόδωρος οίσθα γάρ που τον άνδρα και τον τρόπον αυτού. ΕΧ. Πώς γαρ ού; ΦΑΙΔ. Εκείνός τε τοίνυν παντάπασιν ούτως είχε, και αυτός έγωγε ετεταράγμην και οι άλλοι. ΕX. Έτυχον δέ, ώ Φαίδων, τίνες παραγενόμενοι ; ΦΑΙΔ. Ούτός τε δή ο Απολλόδωρος των επιχωρίων παρών και Κριτόβουλος τα και ο πατήρ αυτου Κρίτων, και έτι Ερμογένης και 'Επιγένης και Αισχίνης και Αντισθένης. ήν δε και Κτήσιππος και Παιανιεύς και Μενέξενος και άλλοι τινές των επιχωρίων: Πλάτων δέ, oίμαι, ησθένει. EX. Ξένοι δέ τινες παρήσαν; ΦΑΙΔ. Ναί, Σιμμίας τε γε° ο Θηβαίος και Κέβης και Φαιδώνδης, και Μεγαρόθεν Ευκλείδης τε και Τερψίων. ΕΧ. Τί δαί ; Αρίστιππος και Κλεόμβροτος παρεγένοντο; ΦΑΙΔ. Ου δήτα εν Αιγίνη γάρ ελέγοντο είναι. ΕX. Άλλος δε τις παρήν; ΦΑΙΔ. Σχεδόν τι oιμαί τούτους παραγενέσθαι. ΕX. Τί ούν δή; τίνες, φης, ήσαν οι λόγοι;

III. ΦΑΙΔ. Εγώ σοι εξ αρχής πάντα πειράσομαι διηγήσασθαι. άει γαρ δή και τας πρόσθεν ημέρας ειώθειμεν φοιτάν και εγώ και οι άλλοι παρά τον Σωκράτη, συλλεγόμενοι έωθεν εις το δικαστήριον, ενώ

« ΠροηγούμενηΣυνέχεια »