Εικόνες σελίδας
PDF
Ηλεκτρ. έκδοση

m

εμά χρήματα, ως εγώμαι, ικανά έπειτα και εί τι έμού κηδόμενος ουκ οίει δεϊν αναλίσκειν ταμά, ξένοι ούτοι ενθάδε έτοιμοι αναλίσκειν. είς δε κεκόμικεν επ' αυτό τούτο αργύριον ικανόν, Σιμμίας ο Θηβαίος έτοιμος δε και Κέβης και άλλοι πολλοί πάνυ. ώςτε, όπερ λέγω, μήτε ταύτα φοβούμενος αποκάμης* σαυτόν σώσαι, μήτε και έλεγες εν τω δικαστηρίω, δυςχερές σου γενέσθω, ότι ουκ αν έχoις εξελθών ό τι χρώο σαυτώ." πολλαχού μεν γαρ και άλλoσε όποι αν αφίκη αγαπήσουσι σε εάν δε βούλη εις Θετταλίαν ιέναι, εισίν εμοί εκεί ξένοι, οί σε περί πολλού ποιήσονται και ασφάλειάν σοι παρέξονται ώςτε σε μηδένα λυπείν των κατά Θετταλίαν.

V, "Έτι δέ, ώ Σώκρατες, ουδε δίκαιόν μοι δοκείς επιχειρείν πράγμα, σαυτόν προδούναι, εξόν σωθήναι." και τοιαύτα σπεύδεις περί σεαυτόν γενέσθαι, άπερ αν και οι εχθροί σου σπεύσαιέν τε και έσπευσαν σε διαφθείραι βουλόμενοι. προς δε τούτοις και τους υιείς τους σαυτού έμοιγε δοκείς προδιδόναι, ούς σου εξόν και εκθρέψαι και εκπαιδεύσαι oιχήσει καταλιπών, και το σον μέρος, ότι αν τύχωσι, τούτο πράξουσια τεύξονται δε, ως το εικός, τοιούτων, οδάπερ είωθε γίγνεσθαι εν ταϊς ορφανίαις περί τους ορφανούς. ή γάρ ου χρήν ποιείσθαι παίδας, ή ξυνδιαταλαιπωρείν και τρέφοντα και παιδεύοντας συ δε μοι δοκείς τα ραθυμότατα αιρεϊσθαι.° χρή δέ, άπερ αν ανήρ αγαθώς και άνδρείος έλoιτο, ταύτα αιρείσθαι, φάσκοντά γε δή αρετής διά παντός του βίου επιμελείσθαι. ώς έγωγε και υπέρ σου και υπέρ ημών των σων επιτηδείων αισχύνομαι, μη δόξη άπαν το πράγμα το περί σε ανανδρία τινι τη ημετέρα πεπράχθαι, και η είσοδος της δίκης εις το δικαστήριον, και ως εισήλθες, εξόν μη εισελθεϊν, και αυτός

b

C

g

k

m

ο αγών της δίκης» ως έγένετο, και το τελευταίον δή τουτί, ώςπερ κατάγελως της πράξεως, κακία τινί και ανανδρία τη ημετέρα διαπεφευγέναι ημάς δοκεϊν, οίτινές σε ουχί εσώσαμεν, ουδε συ σαυτόν, οιόν τε ον και δυνατόν, εί τι και σμικρών ημών όφελος ήν.πι ταύτα ούν, ώ Σώκρατες, όρα, μή άμα το κακό και αισχρά ή σοί τε και ημίν, αλλά βουλεύου, μάλλον δε ουδε βουλεύεσθαι" έτι ώρα, αλλά βεβουλεύσθαι. μία δε βουλή της γάρ επιούσης νυκτός ταύτα πάντα δει πεπράχθαι· ει δέ τι περιμενουμεν, αδύνατον και ουκέτι οιόν τε, αλλά παντί τρόπω, ώ Σώκρατες,

ώ πείθου μοι και μηδαμώς άλλως πoίει.

VI. ΣΩ. Ω φίλε Κρίτων, η προθυμία σου πολλού αξία, εί μετά τινος ορθότητος είη. ει δε μή, όσο μείζων, τοσούτω χαλεπωτέρα. σκοπείσθαι ούν χρή ημάς, είτε ταύτα πρακτέον είτε μή: ως εγώ ου μόνον νυν, αλλά και αιεί τοιούτος, οίος των εμών» μηδενί άλλω πείθεσθαι ή τω λόγω, δς άν μοι λογιζομένη βέλτιστος φαίνηται. τους δε λόγους, ούς εν τω έμπροσθεν έλεγον,

ου δύναμαι νύν εκβαλεϊν, επειδή μοι ήδε η τύχη γέγονεν, αλλά σχεδόν τι όμοιοι φαίνονταί μοι, και τους αυτούς πρεσβεύω και τιμώ, ούςπερ και πρότερον ών εάν μή βελτίω έχωμεν λέγειν εν τω παρόντι, ευ ίσθι, ότι ου μή σοι ξυγχωρήσω, ουδ' αν πλείω των νυν παρόντων ή των πολλων δύναμις ώςπερ παίδας ημάς μορμολύττηται, δεσμούς και θανάτους επιπέμπουσα και χρημάτων αφαιρέσεις. Πώς oύν αν μετριώτατα σκοποίμεθα αυτά; Εί πρώτον μεν τούτον τον λόγον αναλάβοιμεν, δν σύ λέγεις και περί των δοξών, πότερον καλώς ελέγετο εκάστοτε ή ού, ότι ταϊς μεν δει των δοξών προσέχειν τον νούν, ταϊς δε ού. ή πρίν μεν έμε δείν αποθνήσκειν καλώς ελέγετο, νύν δε κατάδηλος

I

[ocr errors]

άρα εγένετο, ότι άλλως ένεκα λόγουα ελέγετο, ήν δε παιδιά και φλυαρία ως αληθώς; επιθυμώ δ' έγωγε επισκέψασθαι, ώ Κρίτων, κοινή μετά σου, εί τί μοι άλλoιότερος φανείται, επειδή ώδε έχω, ή ο αυτός, και εάσομεν χαίρειν, ήπεισόμεθα αυτώ, ελέγετο δε πως, ως εγώμαι, εκάστοτε ώδε υπό των οίομένων τι λέγειν, ώςπερ νυν δή εγώ έλεγον, ότι των δοξών, ας οι άνθρωποι δοξάζουσι, δέοι τας μεν περί πολλού ποιείσθαι, τάς δε μή, τούτο προς θεών, ώ Κρίτων, ου δοκεί καλώς σοι λέγεσθαι; συ γάρ, όσα γε τάνθρώπεια, εκτός ει του μέλλειν αποθνήσκειν αύριον, και ουκ άν σε παρακρούοι η παρούσα ξυμφορά. σκόπει δή: ουχ ικανώς δοκεί σοι λέγεσθαι, ότι ου πάσας χρή τάς δόξας των ανθρώπων τιμών, αλλά τας μέν, τας δ' ού, ουδε πάντων, αλλά των μέν, των δ' ού; τί φής; ταύτα ούχι καλώς λέγεται; KP. Kαλώς. ΣΩ. Ουκούν τας μεν χρηστάς τιμών, τάς δε πονηράς μή; ΚΡ. Ναί. ΣΩ. Χρησται δε ουχ αι των φρονίμων, πονηραι δε αι των αφρόνων; ΚΡ. Πώς δ' ού ;

VII. ΣΩ. Φέρε δή, πως αυ τα τοιαύτα ελέγετο; γυμναζόμενος ανήρ καιτουτοπράττων πότερον παντός ανδρος επαίνω και ψόγω και δόξη τον νούν προςέχει, ή ενός μόνου εκείνου, δς αν τυγχάνη ιατρός ή παιδοτρίβης ών;ΚΡ. Ενός μόνου. ΣΩ. Ουκούν φοβείσθαι χρή τους ψόγους και ασπάζεσθαι τους επαίνους τους του ενός εκείνου, αλλά μη τους των πολλών. ΚΡ. Δηλα δή. ΣΩ. Ταύτη άρα αυτό πρακτέον και γυμναστέον και έδεστέον γε και ποτέον, ή αν το ένα δοκή τω επιστάτη και επαΐοντι μάλλον ή ή ξύμπασι τοις άλλοις. KP. "Έστι ταύτα. ΣΩ. Είεν, απειθήσας δε το ενί και ατιμάσας αυτού την δόξαν και τους επαίνους, τιμήσας δε τους των πολλών και μηδέν έπαϊόντων άρα

ουδέν κακόν πείσεται; ΚΡ. Πώς γαρ ού; ΣΩ. Τί δ' έστι το κακόν τούτο; και που τείνει, και εις τί των του άπειθούντος; ΚΡ. Δήλον, ότι εις το σώμα. τούτο γάρ διόλλυσιν. ΣΩ. Καλώς λέγεις. Ουκούν και τάλλα, ώ Κρίτων, ούτως, ίνα μη πάντα διίωμεν. και δη και περί των δικαίων και αδίκων και αισχρών και καλών και αγαθών και κακών, περί ών νυν η βουλή ημίν έστιν, πότερον τη των πολλών δόξη δεϊ ημάς έπεσθαι και φοβείσθαι ταύτην, ή τη του ενός, εί τις έστιν επαΐων, δν δεί και αισχύνεσθαι και φοβείσθαι μάλλον ή ξύμπαντας τους άλλους; ώ ει μη ακολουθήσομεν, διαφθερούμεν εκείνο και λωβησόμεθα, και το μεν δικαίω βέλτιον εγίγνετο, το δε αδίκη απώλλυτο.ή ουδέν έστι τούτο; ΚΡ. Οίμαι έγωγε, ώ Σώκρατες.

VIII. ΣΩ. Φέρε δή, εάν το υπό του υγιεινού μεν βέλτιον γιγνόμενον, υπό του νοσώδους δε διαφθειρόμενον διαλέσωμεν πειθόμενοι μη τη των επαϊόντων δόξη, άρα βιωτόν ημίν έστι, διεφθαρμένου αυτού; έστι δε που τούτο το σώμα. ή ουχί; ΚΡ. Ναί. ΣΩ. Αρ' ούν βιωτόν ημίν εστι μετά μοχθηρού και διεφθαρμένου σώματος, KP. Ουδαμώς. ΣΩ. Αλλά μετ' εκείνου άρα' ημίν βιωτών διεφθαρμένου, και το άδικον μέν λωβάται, το δε δίκαιον όνίνησιν; ή φαυλότερον ηγούμεθα είναι του σώματος εκείνο, ότι πότ' έστι των ημετέρων, περί δήτε αδικία και η δικαιοσύνη εστίν; ΚΡ. Ουδαμώς. ΣΩ. 'Αλλά τιμιώτερον; ΚΡ. Πολύ γε. ΣΩ. Ουκ άρα, ώ βέλτιστε, πάνυ ημίν ούτω φροντιστέον, τί έρoύσιν° οι πολλοί ημάς, αλλ' ότι ο επαΐων περί των δικαίων και αδίκων, ο εις, και αυτή η αλήθεια. ώςτε πρώτον μεν ταύτη ουκ ορθώς εισηγεί, εισηγούμενος της των πολλών δόξης δεϊν ημάς φροντίζειν περί των δικαίων και καλών και αγα

a

[ocr errors]

b

[ocr errors]

θών και των εναντιων, αλλά μεν δή, φαίη γ' άν τις, οιοί τεισιν ημάς οι πολλοί αποκτιννύναι; ΚΡ. Δηλα δή και ταύτα φαίη γάρ άν, ώ Σώκρατες. ΣΩ. 'Αληθή λέγεις. αλλ', ώ θαυμάσιε, ούτός τε ο λόγος, ον διεληλύθαμεν, έμοιγε δοκεϊ έτι όμοιος είναι το και πρότερον:h και τόνδε αν σκόπει, ει έτι μένει ημίν ή ού, ότι ου το ζην περί πλείστου ποιητέον, αλλά το ευ ζην. ΚΡ. 'Αλλά μένει. ΣΩ. Το δε ευ και καλώς και δικαίως ότι ταυτόν έστι, μένει, ή ου μένει; ΚΡ. Μένει.

IX. ΣΩ. Ουκούν εκ των ομολογουμένων° τούτο σκεπτέον, πότερον δίκαιον εμε ενθένδε πειράσθαι έξιέναι, μή αφιέντων Αθηναίων, ή ού δίκαιον και εάν μεν φαίνηται δίκαιον, πειρώμεθα, ει δε μή, εώμεν· ας δε συ λέγεις τας σκέψεις περί τε αναλώσεως χρημάτων και δόξης και παίδων τροφής, μη ως αληθώς ταύτα, ώ Κρίτων, σκέμματα ή των ραδίως αποκτιννύντων και αναβιωσκομένων γ' άν, ει οιοί τε ήσαν, ουδενί ξύν νω, τούτων των πολλών. ημίν δ', επειδή ο λόγος ούτως αιρεϊ,5 μή ουδέν άλλο σκεπτέον ή ή όπερ νυν δή ελέγομεν, πότερον δίκαια πράξομεν και χρήματα τελούντες τούτοις τοις εμέ ενθένδε εξάξουσι και χάριτας, και αυτοί εξάγοντές τε και εξαγόμενοι, ή τη αληθεία αδικήσομεν ταύτα πάντα ποιoύντες: κάν φαινώμεθα άδικα αυτά εργαζόμενοι, μή ου δέη υπολογίζεσθαι ούτ' εί αποθνήσκειν δει παραμένοντας και ήσυχίαν άγοντας, ούτε άλλο οτιούν πάσχειν προ του αδικείν.1 KP. Kαλώς μέν μοι δοκείς λέγειν, ώ Σώκρατες, όρα δέ τί δρώμεν. ΣΩ. Σκοπώμεν, ώ 'γαθέ, κοινή, και εί πη έχεις αντιλέγειν έμού λέγοντος, αντίλεγε καί σοι πείσομαι: ει δε μή, παύσαι ήδη, ώ μακάριε, πολλάκις μοι λέγων τον αυτόν λόγον, ώς χρή

[ocr errors]
« ΠροηγούμενηΣυνέχεια »